شب های سرگشتگی

سِرِّ هر کس دمه هر باد بدی دم بادی
تا که دیری وَ گپ و گَپ گَپَکَل آزادی

زِرِ واری بکنی باغچه یِ آخه یه کِرم
ایدِرایِ یه نشون تا کنه دشمن شادی

کیه کهِ عیب ندارهِ گُلَلم با خارِن
سَرِ هر عیب که سر پوش بِنی پولادی

هر که بالایه وَ دومن نزنهِ طعنه کُچَه
روزگارهِ غمه شاید تو وَ کار افتادی

هر که گپ مردمه تیت آوه وُ ره آخه یه روز
گپ تونم ایزنه تی مردمه ایی آبادی
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

حرف هایِ غم دل از سر درمان زده ایم
روی هر گونه ی خود نم نم باران زده ایم

گاه از روی حسادت و توقع بی جا
حرف هایی که کند غصه دو چندان زده ایم

جای دیگر دلمان از غم خون پر بوده
هی نمک بر غم و بر زخم رفیقان زده ایم

شاه رگ های رفاقت همه شان خشکیده
بس که با جور و جفا بر همه بهتان زده ایم

خودمانیم رفیقان به رفاقت همگی
با دو رویی و ریا گند فراوان زده ایم
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

دشت گل خشک شدهِ مثل بیابان شده است
چشم بر راه به یک نم نم باران شده است

شده خلوت همه ی شهر سراسر غم هست
مثل یک کوچه ی بن بست خیابان شده است

روزگاریست که هرکس به خودش می پیچد
بس که با غصه و غم درد فراوان شده است

گله از گرگ به چوپان خودش برده پناه
غافل از گرگ که دیگر خود چوپان شده است

سیر تاریخ بشر داده نشان در همه جا
چقدر درد به جان و دل انسان شده است
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

بوی پیدن ایده لارش آسمون فِر کرده بوش
گِل پلیچ ای ایکنه دل تا ببینهِ رو وَ روش

دهس و پا با یَک یکاگِر نیکنه ایبینمش
پا وَ پا مِن سینه دل هی ایکنهِ غال و غُروش

دیدمش تا جومه ی سرخی وَرش موج ایزنه
دیدنی بی حال دل هر کس که مانهِ دیده دوش

زِر تِیِی سیل ایکهِ وُ ریشِ وِ مو واگردنا
پِیرنادهِ مِن سرم بُی ناز و خندش عقل و هوش

مِن خیالُم رژه ایرهِ رو نظر ما نیدرا
هی غُل ایبو خین دل دیر از دلش آویده جوش
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

این جسد را بعد مرگم خاک و خاکستر کنید
بعد از آن با باد نا آرام همبستر کنید

آنقدر از زندگی دل خسته و افسرده ام
حرف ها ناگفته دارم توی دل،باور کنید

زندگی می خواست تا آتش به جانِ من زند
آن چه را این زندگی می خواست هم آخر کنید

آنقدر از درد گفتم،داد رس اصلا نبود
چشم هرکس بعد مرگم داد رس شد تر کنید

من که شادی را ندیدم روز مرگم لااقل
گوش ها را با صدایِ تنبک و نی کر کنید
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

تش گرفتم درد دیری کشتمه
پیری و حال اسیری کشتمه

دی بلال و بو بلالِ حال مو
روز و شو،ایی جونه سیری کشتمه

حال خش نیدم بَرِک دل روز و شو
پا وَ گِل بُی بونه گیری کشتمه

کی وَ حالِ ایی دلم ایوارسه
غصه مِی چنگال شیری کشتمه

وِ زبون نیوارسهِ ایی دل کمی
تا ببینهِ روز پیری کشتمه
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

مثل قیفی زندگیِ ما چنین هی می رود
گاه زیر و گاه هم بر روی زین هی می رود

نیم آن شادی و نیمِ دیگرش در تنگنا
یا جوانی یا که پیری هم غمین هی می رود

مثل راهی هم که سر بالایی اش گیرد نفس
روز سر پایینی اش با بدترین هی می رود

می رود عمر و همهِ غافل از این جور و جفا
تا کجا بر قلب ها مان زخم کین هی می رود

عمر وقتی هم به سر آید که هر شب آدمی
غصه ها کرده دیگر ته نشین هی می رود
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

چون بساری شاخ و برگِ یاس کج
عکس می گیرد از آن عکاس کج

عشق اول چون نهد دلدار کج
تا ثریا می رود احساس کج

با دروغ و با دغل بازی فقط
رابطهِ هم می شود حساس،کج

عشق هایش می شود تکرار چون
اشتباهی می شود وسواس،کج

هر کسی را مثل خود پنداشته
هی دو رویی می کند نسناس،کج
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

می خورد ضربه ی سخت عشق دو تا می خواهید
چون که هم مزه ی خرما و خدا می خواهید

عشق معشوقه ی مردم خود حق الناس است
این که احساس حرام است چرا می خواهید؟

هر مرض راه، و درمان خودش را دارد
از پزشکِ دل مردم چه دوا می خواهید؟

خودتان را بگذارید به جایِ دل آن
غصه ی رفتن معشوق جدا می خواهید؟

خواهشا وارد هر رابطه ای هم نشوید
تا ندانید چه از رابطه ها می خواهید
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...

سال نوگِ سال پُر سوز و گداز
غم اِیا مِن هر دلی بُی تخت گاز

سال سگ دیدین چقد دز ره وَ دَر؟
وُی وَ سالِ خوک و وُی طِیفِی گراز

خوک اهلی یا که وحشی طحر یَک
مِن حیونَل شُهره یِ وِ حُقّه باز

اوو شِل آوو خوک هم کیف ایکنه
اوو شِلِ هر خوک هم دارهِ نیاز

خوک اهلِ با حیایی نی وَ هوش
ایی سزاشِ بُی پرونِ بی جواز
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...